-Δήμητρα Γούναρη- ΠΑΙΔΙ & ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Όσα φοβάμαι να σου πω, στα ψιθυρίζω όταν κοιμάσαι…

Ήσουν έτοιμος. Και το ένιωσα. Ήταν τέτοια ώρα όταν είπα στον μπαμπά σου “Μην ετοιμάζεσαι για τη δουλειά αύριο, εγώ αύριο θα γεννήσω”.

Στις 2.20 ξεκίνησαν οι πόνοι. Καθόμουν μόνη μου και σημείωνα σε ένα φύλλο χαρτί πότε έρχονται. Μπα! Ακατάστατοι ακόμη, αλλά ήξερα ότι έρχεσαι. Επόμενη μέτρηση στις 4.20. Πλέον πιο σταθερά, κάθε 20 λεπτά. Περίμενα κι άλλο, αλλά δεν μπορούσα πλέον να κοιμηθώ. Σηκώθηκα στις 5.15 να κάνω μπάνιο. Βγαίνοντας έγινα μούσκεμα και όχι από τα νερά της βρύσης. Ήρθε η ώρα…

Όταν γεννήθηκες μου έλεγαν όλοι πόσο όμορφος είσαι. Εγώ θυμάμαι, το δεύτερο βράδυ στο μαιευτήριο. Η νοσοκόμα το πρωί βρήκε τον μπαμπά σου στο κρεββάτι να κοιμάται κι εμένα στην πολυθρόνα να σε έχω αγκαλιά να σε θηλάζω. Ήμουν όλο το βράδυ ξύπνια και σε είχα στο στήθος. Θα έπαιρνες γάλα από το στήθος, δεν είχες καμία επιλογή.

Έγινα μάνα από το μυαλό. Ήξερα τι έπρεπε να κάνω, για να κάνω το καλύτερο για σένα. Αργότερα έγινα μάνα από τη ψυχή. Και αργότερα έμαθα ότι θα γίνομαι συνέχεια μάνα. Τα τελευταία έξι χρόνια όπου κάτι γίνομαι κοντά σου…

Τι να σου πω για αυτή τη μέρα; Αυτά που θέλω να σου πω… αυτά που θέλω να σου πω δεν ξέρω αν χωράνε πουθενά. Και δεν ξέρω αν «πρέπει» να στα πω. Για αυτό θα στα πω τώρα που κοιμάσαι.

“Συγνώμη για αυτά τα έξι χρόνια που ήθελα και δεν μπόρεσα να είμαι αυτή που σου αξίζει. Συγνώμη που έμαθα με εσένα, εμένα. Συγνώμη που πάλεψες μαζί μου να μείνεις εσύ.

Στέκεις τόσο περήφανα μπροστά μου. Με τις φωνές σου, τα μεγάλα θέλω σου, τις ξυπόλητες πατούσες, τα κοντομάνικα στο χειμώνα και τα μακριά μπατζάκια το καλοκαίρι, τα έτσι και τα τώρα. Το φαγητό που πρέπει να μην μπερδεύεται μέσα στο πιάτο και τις τσέπες από το παντελόνι που πρέπει να είναι προς τα έξω.  Έξι χρόνια δικά σου.

Και στέκουμε ακόμα μαζί. Με τις αγκαλιές και τα συγνώμη, τις συζητήσεις και τις συμφωνίες. Τις εξαιρέσεις και τα δυνατά μας γέλια. Έξι χρόνια δικά μας.

Έξι χρόνια μετά, σημειώνω σε ένα φύλλο χαρτί αυτούς τους πόνους που έρχονται στο στήθος μου όταν φουσκώνω από αγάπη.

Όταν γεννήθηκες είχε έναν ήλιο φωτεινό, σαν τα μάτια σου, σαν τα μάτια μου όταν σε κοιτάω, σαν το φως που βλέπω όταν αισθάνομαι ότι είμαστε σε καλό δρόμο… Εύχομαι να είσαι αυτό το φως!”.

 

Της Δήμητρας Γούναρη

Parent coach / Υποστήριξη και ενδυνάμωση γονέων

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: