- Μαρία Σκαμπαρδώνη - ΓΥΝΑΙΚΑ

Η σεξουαλική ζωή, είναι προσωπική επιλογή

Τις παλαιότερες εποχές, η παρθενία ήταν απαραίτητο γνώρισμα προκειμένου να οδηγηθεί σε γάμο μία γυναίκα. Η παρθενία δε θεωρούταν το ίδιο επιβεβλημένη σε έναν άνδρα, καθώς η κοινωνική πεποίθηση θεωρούσε πως ο ανδρισμός εξαντλείται στην κατάκτηση πολλών γυναικών, καθώς οι ίδιοι δεν μπορούν εύκολα να τιθασεύσουν τις ορμές τους. Με την πάροδο των χρόνων, η σεξουαλική ελευθερία έδωσε στον κάθε άνθρωπο τη δυνατότητα να ορίζει την ερωτική του ζωή, δίχως η σεξουαλικότητά του να ορίζεται από τα ήθη της κοινωνίας, την οικογένεια και την πατριαρχική πεποίθηση, η οποία ήθελε να ορίζει τη σεξουαλική ζωή των γυναικών.

Το πρόβλημα δεν είναι η ερωτική ζωή του εκάστοτε ανθρώπου. Το γεγονός είναι πως από εκεί που υπήρχε σεξουαλική καταπίεση, φτάσαμε στο άλλο άκρο. Να δαιμονοποιούμε τους ανθρώπους οι οποίοι παραμένουν παρθένοι, είτε άνδρες, είτε γυναίκες. Να δημιουργούμε συμπλέγματα ενοχής στους ανθρώπους που έχουν για διάφορους λόγους αυτή την επιλογή. Ενώ παλαιότερα η σεξουαλική εγκράτεια ήταν επιβεβλημένη, σήμερα φτάσαμε στο άλλο άκρο, να τη θεωρούμε επιβεβλημένη και μάλιστα να θεωρούμε πως κάποιος πρέπει να έχει πολλές εμπειρίες και να αλλάζει ερωτικούς συντρόφους σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Η ωμή αλήθεια είναι πως ούτε η άκρατη σεξουαλικότητα οδηγεί τον άνθρωπο στην ευτυχία. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται μία περαστική ηδονή και ικανοποίηση της γενετήσιας ανάγκης, η οποία όμως δεν επιφέρει κάποια συναισθηματική επάρκεια ή ολοκλήρωση. Τις περισσότερες φορές η απιστία, οι επώδυνοι χωρισμοί, τα αφροδίσια νοσήματα, η φθορά σε συναισθηματικό και σωματικό επίπεδο, σκοτεινιάζουν την όποια περιστασιακή σαρκική ικανοποίηση.

Η αλήθεια είναι πως η σεξουαλική ζωή είναι θέμα του εκάστοτε ανθρώπου. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ποιες είναι οι συνθήκες της ζωής του καθενός, ο κάθε άνθρωπος δεν δραστηριοποιείται και δεν κοινωνικοποιείται με τον ίδιο τρόπο. Ένας άνθρωπος οδηγείται στην παρθενία επειδή μπορεί να πιστεύει στη θρησκεία και να θέλει να απέχει από τις γενετήσιες σχέσεις, άλλος να θέλει να απέχει επειδή δεν έχει βρει ακόμα τον άνθρωπο με τον οποίο να θέλει να αισθανθεί ένωση, άλλος επειδή απλά δεν τον ενδιαφέρουν οι σεξουαλικές σχέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι επιθυμούν να ακολουθήσουν το μοναχισμό, ο οποίος απαιτεί ο άνθρωπος να ακολουθήσει και να διατηρήσει την αγνότητα για όλη του τη ζωή.

Η Εκκλησία θεωρεί πως η παρθενία υπερέχει του γάμου, επειδή δίνει στον άνθρωπο τη δυνατότητα να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό. Ο Απόστολος Παύλος, αν και άγαμος, θεωρούσε πως ένας άνθρωπος μπορεί να παραμείνει εγκρατής, να ακολουθήσει την αγνότητα για όλη του τη ζωή. Για την Εκκλησία όμως, η παρθενία δεν εμπεριέχει μόνο την αγνότητα του σώματος. Είναι μία διαρκής κατάσταση της ψυχής, η οποία αποβάλλει πάθη, αμαρτίες, κακές συνήθειες. Κάποιος που έχει παρθενία στο σώμα, αλλά είναι ζηλόφθονος, δεν έχει ολοκληρωτική παρθενία. Κάποιος που έχει παρθενία στο σώμα, αλλά είναι οργίλος, και πάλι δεν έχει ολοκληρωτική παρθενία.

Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύεται ευρέως, η Αρχαιότητα είχε πολλούς διάσημους φιλοσόφους, οι οποίοι προήγαγαν την παρθενία και θεωρούσαν πως ο άνθρωπος πρέπει να απελευθερωθεί από τις σωματικές ορμές του.

«Ο Δημόκριτος αποδοκίμαζε τις σαρκικές απολαύσεις, διότι, έλεγε, καταβάλλουν τη συνείδηση δια της ηδονής… (Ο Δημόκριτος) είχε κακή γνώμη για τις γυναίκες και δεν επιθυμούσε παιδιά, γιατί η ανατροφή τους παρεμποδίζει τη φιλοσοφία» (Μπ. Ράσσελ, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, Α, σελ. 146)

Οι Επικούριοι πιστεύουν ότι ο σοφός δε θα ερωτευτεί. Ακόμη, ότι ο έρωτας δεν είναι θεόπεμπτος. (…) Η συνουσία ποτέ δεν ωφέλησε. Καλό θα ήταν και να μην έβλαπτε. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν και δίδασκαν πως το μικρό αγόρι πρέπει να ανατρέφεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην αναζητά τη σεξουαλική συνεύρεση πριν τα είκοσι έτη. Βλέπουμε λοιπόν, πως για τη Φιλοσοφία, υπάρχει η επιθυμία της αγνότητας, καθώς ο άνθρωπος θεωρείται σοφός όταν έχει κυριαρχήσει επάνω στον εαυτό του.

Η παρθενία δεν είναι ντροπή, είναι επιλογή και ίσως αναδεικνύει και το θάρρος του ανθρώπου να ασκείται στην υπομονή, μέχρι να βρει αυτό που πραγματικά θα καλύψει τις ανάγκες του. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι δε θέλουν να άγονται και να φέρονται από τις ορμές τους, αλλά να τις εξουσιάζουν οι ίδιοι.

Καμία προσωπική επιλογή που δε με βλάπτει, δεν είναι λόγος να κατηγορώ και να ειρωνεύομαι τον άλλον. Είτε είναι σεξουαλικά ενεργός, είτε παρθένος.

 

Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: