- Άνδρεα Αρβανιτίδου - ΣΧΕΣΕΙΣ

Στο συναίσθημα μπλέχτηκα

Αγάπες ονειρεύτηκα σε πάθη και λάθη μπλέχτηκα.

Έρωτες γεύτηκα σε ενθουσιασμούς αναλώθηκα.

Τι να την κάνω μια ζωή χωρίς να νιώθω με όλο μου το είναι; Να αισθάνομαι όλο το κορμί μου να ανατριχιάζει μόνο με την σκέψη σου. Πρώτες αγάπες που μένουν στην μνήμη σαν κάτι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Σχέσεις με αγάπες εφηβικές, που νόμιζες ότι έρωτες θυμίζουν, μα με τα χρόνια ενθουσιασμοί σε παρέσυραν σε κάτι που τότε δεν ήξερες και δεν είχες νιώσει ποτέ.

Λίγες ή πολλές σχέσεις δεν έχει σημασία, όταν έρθει αυτή η μια και μοναδική το νιώθεις, το ξέρεις με μια ματιά και μόνο. Είσαι ο εαυτός σου, νιώθεις σαν να τον ξέρεις χρόνια. Κάθε άγγιγμά του γνώριμο στον χρόνο. Το πρώτο φιλί είναι σαν να βρίσκεσαι στο σπίτι σου, μέσα στην ψυχή του, σαν να ταξιδεύεις ταυτόχρονα και στην δική σου.

Όταν τα βλέμματά μας βρέθηκαν, ήξερα ότι τα χρόνια που έζησα χάθηκαν.

Στο πρώτο μας φιλί ένιωσα ολόκληρη μια αγκαλιά τόσο γνώριμη.

Υπάρχει τελικά αυτή η αγάπη που τα βιβλία περιγράφουν ως μυθοπλασία; Που οι ταινίες προβάλουν ως κάτι υπερβολικό; Είτε φαντασία, είτε κάτι που θυμίζει αδύνατο, ναι υπάρχει. Και όποιος το νιώσει, έχει όλα τα πλούτη του κόσμου. Αυτό το συναίσθημα που ακόμα και στα δύσκολα σου δίνει δύναμη, το χαμόγελο που σου λείπει και με ένα απλό άγγιγμα το παίρνεις χωρίς καν να το ζητήσεις, εκεί βρίσκεται η ουσία.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το συναίσθημα της αληθινής αγάπης και του έρωτα. Δύο χέρια ενωμένα που θα κάνουν κάθε στιγμή όμορφη, που θα κάνουν κάθε άσχημη στιγμή να περάσει χωρίς να ακουμπήσει την ψυχή σου. Η μοιρασιά είναι αυτό που θα φέρει την ευτυχία στην ζωή σου. Ευτυχία είναι να μοιράζεσαι στιγμές και να μην νιώθεις μόνος. Μόνος όχι γιατί φοβάσαι την μοναξιά, αλλά να μην νιώσεις μόνος μέσα σου, χωρίς τον εαυτό σου.

Και αν αυτή την αγάπη την έζησες και για κάποιο λόγο η ζωή στην πήρε, μόνο χαρά μπορείς να νιώσεις που αγάπησες και αγαπήθηκες μέσα από την ψυχή και όχι μόνο μέσα από την καρδιά. Σ’ αγάπησα από τότε που άρχισε η καρδιά μου να χτυπά, σε περίμενα όσο κι αν πληγώθηκα και απογοητεύτηκα. Μέχρι το τέλος το χέρι σου κράτησα στο τελευταίο αντίο, την τελευταία σου ανάσα μοιράστηκα.

Την ψυχή σου στα χέρια μου χώρεσα την καρδιά σου μέσα μου ένιωσα.

Δύο καρδιές, μια ψυχή, δύο ψυχές, μια καρδιά.

 

Της Άνδρεα Αρβανιτίδου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: