-Στέλλα Σωτήρκου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Το ψωμί στην ξενιτιά…

Κάθε καλοκαίρι περιμένω να φανείς. Έχει γίνει ρουτίνα τα τελευταία χρόνια. Πετάω από πάνω μου υποχρεώσεις και καθημερινότητα κι εκείνες οι μέρες είναι αφιερωμένες σε σένα. Σ’ αγκαλιάζω σφιχτά και νιώθω πάλι εκείνο το τσίμπημα στην καρδιά, το αγκάθι…

Γιατί να είσαι τόσο μακριά; Να πίναμε ένα καφέ όταν σε χρειαζόμουν, να λέγαμε τα “δικά μας”, έστω και ανούσια, να γελάμε και να κοροϊδεύουμε το χρόνο που περνά..

Ναι, μιλάμε διαδικτυακά. Μέχρι εκεί. Πώς να αποδοθεί το συναίσθημα; Να κλάψω ή να γελάσω στην οθόνη;

Ξέρω ότι υπάρχει πάντα ένας κόμπος στο λαιμό όταν σου μιλώ και δεν σπάει για να ειπωθούν όλα αυτά που δεν είπαμε ποτέ. Εύχομαι να είσαι καλά, να περνάς όμορφα όσο μπορείς.

Ξέρω την καθημερινότητα. Είναι σκληρή κι αναγκαία. Ολημερίς δουλειά και το βράδυ να μαζεύεις τα κομμάτια σου για να ξεκινήσεις την άλλη μέρα. Το καταλαβαίνω. Η αμοιβή καλή, ζεις με αξιοπρέπεια. “Για μια καλύτερη ζωή…” μου λες.

Κι εγώ κοιτάζω τον ουρανό με το φως του και τη θάλασσα που μου χαμογελά. “Αρκεί να ‘ναι η ψυχούλα σου καλά…” σου απαντώ.

 

Της Στέλλας Σωτήρκου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: