-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Μεταξύ μας, δεν σε ξέχασα ποτέ…

Όσο βαθιά κι αν κρύψεις τ’ ανομολόγητα, θα βρουν τον τρόπο να βγουν στην επιφάνεια και να σκοτεινιάσουν το μυαλό σου. Όση δύναμη κι αν ξοδέψεις για να τα θάψεις βαθιά μέσα σου, θα βρουν μικρές, ευάλωτες στιγμές να εμφανιστούν και να κατακλύσουν την σκέψη σου.

Εσύ κι εγώ. Δυο τραίνα σε παράλληλες ράγες. Δυο τραίνα που συναντήθηκαν τυχαία σε κάποιο σταθμό. Για λίγο, για λίγο μόνο, μα ήταν το λίγο αρκετό να σημαδέψει για πάντα τις πορείες μας. Δυο τραίνα που αποχώρησαν με το σφύριγμα του σταθμάρχη κι ήξεραν απ’ την αρχή πως αυτή θα ήταν η πρώτη κι η τελευταία φορά. Δυο τραίνα που συνέχισαν τις πορείες τους κι απαίτησαν απ’ τους εαυτούς τους, να μην γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω τα συντρίμμια. Δυο τραίνα, γεμάτα πληγές κι απωθημένα που προχωρούν ακόμη…

Τιμωροί τ’ ανομολόγητα, τιμωροί που έρχονται νύχτες που σε δικάζουν και σε καταδικάζουν σε θάνατο, ξανά και ξανά. Σκέψεις πληγές που αιμορραγούν κάτι άδεια, μοναχικά βράδια κι είναι κι αυτός ο καπνός απ’ το τσιγάρο που θολώνει κάθε αλήθεια, κάθε λογική.

Όλα τα “πρέπει” και τα “μη” σε κοιτούν περιπαικτικά, τις στιγμές που αφήνεσαι σε μνήμες που πονάνε. Όλοι οι κανόνες και τα όρια, πανηγυρίζουν πάνω απ’ την κενή ψυχή σου. Όλες οι κόκκινες γραμμές, σφίγγουν σαν κλοιός γύρω απ’ το λαιμό σου κι εσύ νιώθεις να χάνεις ανάσες για τις στιγμές που δεν αφέθηκες να ζήσεις.

Προχωράει η ζωή. Συνεχίζεις να υπάρχεις. Συνεχίζεις να ζεις, μα αυτά τα “αν” γίνονται λυγμοί και σε πνίγουν. “Αν” που ξέρεις πως δεν έχουν λόγο ύπαρξης. “Αν” που ξέρεις πως μπορείς να ζήσεις μόνο στα όνειρά σου.

Υπάρχω, ζω, χαμογελάω. Φορώ τις μάσκες του “πρέπει” και συνεχίζω, μα μεταξύ μας, τις στιγμές που μου λείπεις, πεθαίνω, μεταξύ μας, όταν σε θυμάμαι, λυγίζω. Μεταξύ μας, δεν σε ξέχασα ποτέ. Μεταξύ μας, ούτε εσύ μ’ έχεις ξεχάσει…

 

Της Κικής Γιοβανοπούλου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: