Είναι κι αυτοί οι περαστικοί απ' τη ζωή σου, που νομίζουν πως σε ξέρουν...
-Κική Γιοβανοπούλου- ΣΧΕΣΕΙΣ

Είναι κι αυτοί οι περαστικοί απ’ τη ζωή σου, που νομίζουν πως σε ξέρουν…

Πόσο εύκολο είναι να μάθεις έναν άνθρωπο; Πόσο εύκολο είναι να γνωρίσεις την απόλυτη, γυμνή αλήθεια του; Φτάνουν τα χρόνια για να το καταφέρεις; Φτάνει να έχεις υπάρξει στο πλάι του κάποιες στιγμές; Φτάνει να σου έχει διηγηθεί τρεις ιστορίες απ’ το παρελθόν; Φτάνει να έχεις δει δυο παιδικές του φωτογραφίες;

Μάθαμε να κρίνουμε ανθρώπους απ’ το εξώφυλλο κι ίσως διαβάζοντας 2-3 σελίδες απ’ το βιβλίο της ζωής τους. Μάθαμε να τους κρίνουμε και να πιστεύουμε πως τους μάθαμε, με πέντε καφέδες που ήπιαμε παρέα. Μάθαμε να κρίνουμε και να κατακρίνουμε μ’ ευκολία ανθρώπους, τα βάθη των οποίων δεν γνωρίζουμε, μα πόση προσπάθεια χρειάζεται να μάθεις έναν άνθρωπο; Πόση προσπάθεια χρειάζεται για να μπεις βαθιά στην ψυχή του και να κολυμπήσεις στο “είναι” του;

Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις ότι δεν γνωρίζεις πραγματικά κανέναν, μέχρι να θελήσει ο ίδιος να σου ανοιχτεί; Πόσο δύσκολο είναι να αντιληφθείς πως το περιτύλιγμα πολλές φορές ξεγελά;

Είναι κι αυτοί οι περαστικοί απ’ τη ζωή σου, που νομίζουν πως σε ξέρουν. Αυτοί που στέκονται για λίγο μπροστά στην βιτρίνα και θαρρούν πως σε γνωρίζουν. Μα όπως λένε, δεν γίνεται μάτια μου να ξεκινάς να διαβάζεις το βιβλίο της ζωής μου απ’ την σελίδα 358 και να νομίζεις πως με ξέρεις…

Της Κικής Γιοβανοπούλου

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: