Follow Us

Η φυγή

Η φυγή

Σε κοιτάζω σκυφτό να τακτοποιείς τα απομεινάρια του μαγαζιού. Σαν να πέρασε ο χρόνος επάνω σου κι άφησε την χαρακιά του απότομα.

Γέρασα, σου λέω, το καταλαβαίνεις; Μέσα σ’ ένα χρόνο γεράσαμε όλοι! Πόσο ν’ αντέξω ακόμα; Σαν να μας τυλίγει μια μαύρη σκιά νιώθω!

Σε βλέπω να λυγίζεις. Κι εγώ λύγισα. Τι μας έμεινε πια; Μια αγκαλιά κι ένα “όλα θα πάνε καλά!”, αλλά τίποτε δεν πάει όμως. Η ανάσα σου ακούγεται κοφτή, προσπαθείς να κρύψεις τα δάκρυα.

-Και πώς θα συνεχίσουμε από δω και πέρα; Δεν μπορώ να παλέψω άλλο! Μόνο ο Θεός ξέρει τι θα απογίνουμε αν…

-Να φύγουμε, να πάμε κάπου αλλού, κάπου που να μπορούμε να ζήσουμε! Εδώ μας έχουν πνίξει το μπετόν κι οι λογαριασμοί. Φτάνει πια! Δεν αντέχω άλλο! Κάθε μέρα είναι πιο μαύρη απ’ την προηγούμενη. Και μεταξύ μας, δεν το βλέπεις; Σαν να αργοπεθαίνουμε και ο έρωτας να ξεφτίζει…

Κλείνω τα μάτια με τα δυο μου χέρια. Δεν θέλω να βλέπω, ούτε ν’ ακούω τίποτε πια. Γονατίζω. Τα δάκρυα ξεχειλίζουν. Έρχεσαι κοντά μου. Με πιάνεις απ’ το χέρι. “Πάμε να φύγουμε αγάπη μου!” μου ψιθυρίζεις…

 

Της Στέλλας Σωτήρκου

gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: