Follow Us

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Κοιτάω την ώρα και με τρελαίνει το χτυποκάρδι. Λίγο έμεινε… στο ψιθύριζα τόσο καιρό! Και μια γέφυρα νοητή στήθηκε ανάμεσά μας. Μία να σε πλησιάζω και μία να απομακρύνεσαι. “Άκου με, δεν λυγίζω με τίποτα!’’. Κι ερχόσουν κοντά. Κι όταν ερχόταν το μαύρο σύννεφο πάνω μου, έστελνες μια αγκαλιά! Τώρα όμως ήλθε η ώρα να αγκαλιαστούν τα σώματα κι οι ψυχές. Επιτέλους αγάπη!

Πάμε να ταξιδέψουμε στη γλύκα της θάλασσας, στην ελευθερία του νου. Ναι, θα είναι διστακτικές οι κινήσεις στην αρχή. Σαν τον αητό που ζυγιάζει καλά τα φτερά του και μετά δίνει μια και πετά στους αιθέρες. Δώσε μου το χέρι σου κι ας φτάσουμε όσο πιο ψηλά μπορούμε κι οι δυο μας.

Αναγγέλλεται η αμαξοστοιχία. Έφτασες! Ας είναι αυτή η στιγμή ανίκητη στον χρόνο! Μα πού είσαι; Κατέβηκαν κι οι τελευταίοι επιβάτες. Ψάχνω ένα – ένα τα βαγόνια μην και δεν βλέπω καλά. Ένα χέρι πίσω μου, ένα χαμόγελο σ’ ένα ζευγάρι μάτια. Άργησες, αλλά ήρθες!

Της Στέλλας Σωτήρκου

gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: