Follow Us

Ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί

Ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί

Ένα συνηθισμένο πρωινό όπως όλα τα άλλα …

-Γιάννη, ντύσου, πρέπει να φύγουμε!

Κλάματα ακούγονται, το απότομο πρωινό ξύπνημα μάλλον. Προσπαθώ να κάνω πως δεν ακούω, ντύνομαι γρήγορα. Σε πέντε λεπτά πρέπει να φύγουμε, αλλιώς η κίνηση στους δρόμους θα είναι απερίγραπτη και μόνο ένα σούπερ διαστημικό όχημα θα με προσγειώσει στη δουλειά μου στην ώρα μου.

-Γιάννη, τι συμβαίνει; Φεύγουμε!

Πλησιάζει με δάκρυα στα μάτια και μια απογοήτευση να πλανιέται παντού.

-Δεν έχω κάλτσες να βάλω, είναι όλες διαφορετικές!

Αρχίζουν ν’ ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ, το τραγούδι το κλαμάτων συνεχίζεται. ΝΤΙΝ! Η σειρήνα πάνω από το κεφάλι μου, μόλις χτύπησε κόκκινο. Να αρχίσω το κήρυγμα; Ότι τα άπλυτα τα βάζουμε στο καλάθι, ότι δεν τις ξεχωρίζουμε και ότι δεν τις πετάμε όπου βρούμε; Ότι δεν είναι παιχνίδια και ότι ενημερώνουμε εγκαίρως όταν τελειώνουν για να φροντίσουμε να έχουμε;

ΝΤΙΝ! ΝΤΙΝ! ΝΤΙΝ! Η σειρήνα έχει πάρει μπρος για τα καλά. Ανασούλες… Εισπνέουμε (όπως μυρίζουμε ένα ωραίο λουλουδάκι) και εκπνέουμε… (όπως φυσάμε να σβήσουμε το κεράκι στην τούρτα γενεθλίων). Έτσι πάντα ηρεμώ όταν αρχίζω να νευριάζω. Επιλέγω να μην κάνω κήρυγμα, να μην αρχίσω την μουρμούρα. Ας δεχτεί τις συνέπειες για τις πράξεις του, για να γίνει το πάθημα, μάθημα.

-Κάνε ότι καταλαβαίνεις, εσύ πρέπει να βρεις λύση, εσύ είσαι υπεύθυνος για τα
πράγματα σου.

Μετά από δυο λεπτά, να τον! Κουνιστός λυγιστός, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα, με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Το ουράνιο τόξο μετά την βροχή, ήρθε σπίτι μας.

-Να ξέρεις, βρήκα λύση! Απλά έβαλα δυο διαφορετικές κάλτσες!

Δεν πειράζει, θα τον κοροϊδέψουν και θα του γίνει μάθημα. Θα είναι μοναδικός ανάμεσα σε όλους. Θα τον κάνουν πέρα. Θα γυρίσει σπίτι, θα το ξεχάσει και αύριο φτου και από την αρχή. Θα τον βλέπουν όμως και οι δασκάλες και οι μαμάδες, και θα λένε “καλά αυτή η μάνα, έτσι αφήνει το παιδί της να κυκλοφορεί;”. Που να εξηγώ ότι προσπαθώ να του δώσω ένα μάθημα, να μάθει να είναι συνεπής και υπεύθυνος. Από την άλλη, μήπως να τον επιβραβεύσω που βρήκε λύση στο πρόβλημα;

Κάλτσες! Ολόκληρη ιστορία για ένα ζευγάρι κάλτσες. Δυο μεμονωμένες κάλτσες κάνουν ένα ζευγάρι. Μπορεί να έχουν το ίδιο όνομα, την ίδια υφή, την ίδια ταυτότητα, αλλά είναι διαφορετικές μεταξύ τους. Ίδιες αλλά και τόσο διαφορετικές συνάμα. Πιθανόν άλλο χρώμα, η μια κόκκινη, η άλλη μπλε, η μια με δεινόσαυρους, η άλλη με αμαξάκια, η μια κοντή, η άλλη ψηλή, η μια πιο χοντρή, η άλλη πιο λεπτή, η μια καλοκαιρινή, η άλλη χειμερινή. Γιατί όλα πρέπει να είναι ίδια, αφού όλα είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους;

Εσύ είσαι ο Γιάννης, η Κάτια, η Εύχαρις, ο Χριστόφορος, η Μαρία, ο Γιώργος κλπ. Εγώ δεν μπορώ να είμαι εσύ, αφού εγώ είμαι εγώ και εσύ δεν μπορείς να είσαι εγώ, αφού εσύ είσαι εσύ. Γι’ αυτό λοιπόν, εσύ να παραμείνεις εσύ και εγώ να παραμείνω, εγώ. Είμαστε άνθρωποι ίδιοι, αλλά και τόσο διαφορετικοί!

Για φαντάσου όλα να ήταν ίδια! Όλοι οι άνθρωποι να φαίνονται ίδιοι, να κάναμε τα ίδια πράγματα κάθε μέρα. Θα κουραζόμασταν, θα βαριόμασταν. Ενώ έτσι, αποδέχεται ο ένας τον άλλο, μαθαίνει ο ένας από τον άλλο, δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα και επιλέγουμε τι μας αρέσει και τι όχι.

Το συλλογιζόμουν όλη μέρα… Την επομένη μέρα, πήγα στην δουλειά με διαφορετικές κάλτσες! Έτσι για αλλαγή!

Εγώ είμαι εγώ και εσύ είσαι εσύ! Μπορεί να φαινόμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε όλοι τόσο μοναδικοί και διαφορετικοί!!!

 

Από Stella

Advertisements

gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: