Follow Us

Η στιγμή που λες “ή τώρα ή ποτέ”…

Η στιγμή που λες “ή τώρα ή ποτέ”…

“Να κοιτάς το σπιτάκι σου και τη δουλίτσα σου…” αηδιαστικά υποκοριστικά που ψαλίδιζαν σιγά σιγά τα φτερά μου. Αυτά τα φτερά που μου είχαν ορκιστεί πως δεν είχα. Τι κι αν τα έβλεπα κάθε που κοιταζόμουν στον καθρέφτη; “Δεν υπάρχει τίποτα!” μου ούρλιαζαν, μέχρι που μ’ έπεισαν…

Μ’ έπεισαν πως έτσι είναι η ζωή. Πως τα όνειρα έχουν ταβάνι. Πως δεν πρέπει να σηκώνεις πολύ ψηλά το κεφάλι. Πως είναι τρέλα αν το κάνεις. Πως πρέπει τα κάνεις όλα σωστά. Να μη δίνεις δικαιώματα στον κόσμο να σε σχολιάζει. Να μην ξεφεύγεις απ’ την πεπατημένη, απ’ τα μονοπάτια που η κοινωνία έφτιαξε για σένα.

Μ’ έπεισαν πως έτσι είναι η ζωή. Πως τα “πρέπει”, είναι πιο σημαντικά απ’ τα “θέλω”. Πως με τα “πρέπει” πρέπει να πορεύομαι. Να τα σφιχταγκαλιάζω και να κοιμάμαι μαζί τους, νανουρίζοντας τα “θέλω” μου, σ’ έναν αιώνιο ύπνο.

Μ’ έπεισαν πως έτσι είναι η ζωή. Πως ο καθένας είναι εγκλωβισμένος στο δικό του καβούκι, πέρα απ’ το οποίο δεν υπάρχει ασφάλεια. Πως κάθε απομάκρυνση είναι ρίσκο, που μπορεί να αποδειχτεί ολέθριο λάθος.

Μ’ έπεισαν, μέχρι που κοίταξα στον καθρέφτη κι είδα ένα πρόσωπο χλωμό, μια ψυχή που γέρασε, πριν προλάβει το σώμα να την ακολουθήσει και δυο φτερά ψαλιδισμένα βίαια, σε μια πλάτη που αιμορραγούσε απ’ τις πισώπλατες μαχαιριές. Και χρειάστηκε μια ματιά στον καθρέφτη, σε μια τυχαία στιγμή, για να με ξυπνήσει απ’ το λήθαργο… Εκείνη ήταν η στιγμή που είπα “ή τώρα ή ποτέ”!

Δεν ήταν εύκολο να αποτινάξω την προβιά των “πρέπει” σας από πάνω μου. Τόσα χρόνια, είχαν γίνει ένα με το δέρμα μου. Δεν ήταν εύκολο να κάνω το πρώτο βήμα έξω απ’ το καβούκι μου. Ήταν το μόνο μέρος που μ’ έκανε να νιώθω ασφαλής. Δεν ήταν εύκολο να ξυπνήσω τα “θέλω” μου. Τα νανούριζα χρόνια ψιθυριστά στην αγκαλιά μου…

Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Να σου πω όμως κάτι; Άξιζε τον κόπο. Γιατί είδα στον καθρέφτη μου τα φτερά μου να δυναμώνουν. Είδα χρώματα στους καινούριους δρόμους που ακολούθησα, που δεν μπορούσα να φανταστώ καν ότι υπάρχουν. Είδα πως τα “θέλω” μου, μπορούν να γίνουν ζωή. Και το κυριότερο, είδα πως τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι. Πως μπορούν να φτάσουν πιο ψηλά απ’ όσο πίστευα και πως μπορώ να τα κάνω πραγματικότητα.

Το πρόσωπο στον καθρέφτη μου, άρχισε δειλά δειλά να χαμογελάει…

 

Της Κικής Γιοβανοπούλου

Advertisements

gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: