Αυτοί που φεύγουν…

Δημοσιεύτηκε από τον/την gynaikaeimai στις

Όταν μαθαίνουμε πως ένα ζευγάρι έφτασε στο χωρισμό, συνήθως αυτός που μένει πίσω, «απολαμβάνει» τη συμπάθεια και τα αισθήματα «λύπησής» μας. Στο μυαλό μας, αυτός είναι που υποφέρει, γιατί τον παράτησε το έτερον ήμισυ. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, θεωρούμε πως αυτός που φεύγει, θα καλοπερνάει. Αλήθεια όμως, έχουμε ποτέ σκεφτεί, πόση δύναμη χρειάζεται κάποιος για να φύγει; Έχουμε ποτέ σκεφτεί, πόσες εσωτερικές μάχες μπορεί να έδωσε με τον εαυτό του, για να πάρει αυτή την απόφαση; Έχουμε σκεφτεί, πόσο μπορεί να έκλαψε και να πόνεσε, πριν καταλήξει πως η φυγή είναι η μόνη λύση;

Το να πεις «Τέρμα» όταν βρίσκεσαι σε μια σχέση, δεν είναι εύκολο. Ειδικά όταν έχουν υπάρξει συναισθήματα, πόσο μάλλον αν ακόμη υπάρχουν, γιατί συμβαίνει κι αυτό… Δεν είναι απαραίτητο να χωρίζεις με κάποιον, μόνο όταν έχεις στερέψει από αισθήματα. Μπορεί να αποφασίσεις να χωρίσεις, ενώ ακόμη νιώθεις κι αυτό είναι η πιο δύσκολη περίπτωση.

Κακά τα ψέματα, όλες οι σχέσεις είναι δούναι και λαβείν. Κάθε μορφή σχέσης, είναι ένα είδος συναλλαγής. Είτε πρόκειται για φιλική, είτε για ερωτική σχέση, δεν γίνεται να λαμβάνεις ή να προσφέρεις μονομερώς. Δεν γίνεται μόνο εσύ να προσπαθείς, μόνο εσύ να κοπιάζεις, μόνο εσύ να αγαπάς. Απ’ την άλλη, δεν γίνεται μόνο εσύ να δέχεσαι αγάπη, κατανόηση, εμπιστοσύνη και να μην είσαι σε θέση να τα προσφέρεις. Δεν γίνεται, γιατί κάτι τέτοιο καθιστά τη σχέση «ασύμφορη» και το τέλος, από ένα σημείο και μετά είναι μονόδρομος.

Το τέλος σε μια σχέση, δεν το δίνει απαραίτητα αυτός που βαρέθηκε.Το τέλος δεν το δίνει απαραίτητα, κάποιος που βρήκε κάτι καινούριο. Το τέλος δεν το δίνει απαραίτητα, αυτός που αγάπησε λιγότερο.

Το τέλος μπορεί να αποφασίσεις να το δώσεις, όταν νιώσεις πως δεν εκτιμάσαι όσο θα έπρεπε ή όσο αξίζεις. Μπορεί να το δώσεις, όταν πια έχεις κουραστεί απ’ την υπερπροσπάθεια να κάνεις τη σχέση να λειτουργήσει. Τα κουπιά μιας σχέσης πρέπει να τα κινούν δυο. Ο ένας μόνο, για πόσο θα μπορεί να τα κινεί; Κάποια στιγμή θα κουραστεί. Κάποια στιγμή θα παραιτηθεί. Κάποια στιγμή θα βρει τη δύναμη να κόψει τους δεσμούς που σας ενώνουν. Όταν η σχέση σας έχει καταντήσει μια θηλιά που τον σφίγγει, θα φύγει πριν προλάβει να τον πνίξει.

Δεν είναι η αγάπη ή ο έρωτας δεδομένα. Χρειάζονται δουλειά για να ανθίσουν. Δουλειά που πρέπει να κάνουν δύο. Αν την κάνει μόνο ένας, κάποια στιγμή θα κουραστεί και θα γεμίσει η σχέση αγριόχορτα.

Δεν φταίει πάντα αυτός που φεύγει. Δεν πονάει λιγότερο αυτός που φεύγει. Δεν αγαπάει λιγότερο αυτός που φεύγει.

Αυτός που φεύγει, μπορεί να το έχει παλέψει πολύ μέσα του, μπορεί να έχει μείνει βράδια άυπνος προσπαθώντας να βρει λύσεις, μπορεί να έχει κάνει άπειρες προσπάθειες να διορθώσει τα κακώς κείμενα, μπας και σώσει το πλοίο της αγάπη σας απ’ το ναυάγιο… Μπορεί να συνειδητοποίησε πως έφτασε στο χείλος του γκρεμού κι απλά να έκανε πίσω, λίγο πριν πέσει, καταστρέφοντας τα πάντα. Μπορεί αυτή τελικά να ήταν η μόνη λύση, για να μη σε μισήσει. Εσένα και τον εαυτό του.

Πριν τον κατηγορήσεις που έφυγε, σκέψου πρώτα… εσύ τι έκανες για να τον κρατήσεις; Γιατί μπορεί τελικά αυτός που έφυγε, να μην ήταν ο λιποτάκτης, αλλά ο δυνατός.

Της Κικής Γιοβανοπούλου


gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

4 σχόλια

Άιναφετς · Ιούλιος 16, 2019 στο 11:30

Είμαι στον δεύτερο μου γάμο και απ΄τον πρώτο εγώ είμαι αυτή που έφυγα, ήμουν 23 χρονών, ζούσα στο Παρίσι και είχα ένα αγοράκι 6 μηνών… Όλα όσα γράφει η Κική είναι έτσι ακριβώς, γιατί πριν πάρω την μεγάλη απόφαση, είχα εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες επανασύνδεσης, αλλά έλειπε το βασικό, δεν υπήρχε αγάπη… ευτυχώς που είχα την βοήθεια των γονιών μου και μπόρεσα να σταθώ μόνη πια στην Αθήνα, όπου δούλεψα σκληρά για να μεγαλώσω τον γιο μου και μετά από 12 χρόνια ξαναπαντρεύτηκα!
Ως, παθούσα (ας πούμε), να μου επιτραπεί να πω σε όσους αμφιταλαντεύονται να χωρίσουν, ειδικά αν έχουν παιδιά να είναι τριπλά προσεχτικοί και με τίποτα να μη μείνουν σ’ ένα γάμο όπου δεν υπάρχει αγάπη και αυτό για χάρη των παιδιών, γιατί τα παιδιά νιώθουν αν η σχέση των γονιών τους είναι ζωντανή ή όχι και τα τραύματα στη συνέχεια είναι πολύ πιο σοβαρά.

Πολλά ΑΦιλιά καρδιάς σε όλες σας και καλή σας δύναμη! 🙂

onmybookself · Ιούλιος 16, 2019 στο 14:35

Θα συμφωνήσω με την @Άιναφετς! Όταν δεν είναι καλά οι γονείς, δεν μπορεί να αισθάνονται καλά και τα παιδιά…είναι ανάγκη να ξεπερνάμε τα όριά μας και να αποχωρούμε όταν πλέον υπάρχει φθορά!

    gynaikaeimai · Ιούλιος 16, 2019 στο 15:00

    Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω πως πρέπει να τα παραταμε στην πρωτη δυσκολία, ειδικά όταν υπάρχουν παιδιά. Όπως ειπατε κι οι δυο όμως κάποιες φορές δεν υπάρχει γυρισμός και σ αυτές τις περιπτώσεις ναι το τέλος είναι μονόδρομος! Καλό λοιπόν είναι να φτάνουμε εκει πριν χάσουμε τον εαυτό και την αξιοπρέπεια μας γιατί μια κακη σχέση μπορεί να μας αρρωστησει!

Αυτοί που φεύγουν… – GynaikaEimai – worldtraveller70 · Ιούλιος 16, 2019 στο 17:13

[…] Πηγή: Αυτοί που φεύγουν… – GynaikaEimai […]

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: