Περί μάχης

Δημοσιεύτηκε από τον/την gynaikaeimai στις

Η νύχτα βάζει το πέπλο της, οι θόρυβοι απομακρύνονται και η ένταση της ημέρας εξασθενεί. Η σιωπή επιβάλλει τόσο έντονα την παρουσία της, που η απουσία των ήχων γίνεται εκκωφαντική. Η φωτιά στο τζάκι, σιγοκαίει τα πολυκαιρισμένα κούτσουρα, αφήνοντας τα αποκαΐδια στο έλεος της πύρινης φλόγας. Μια χούφτα γκρι σκόνη έμεινε. Όλα στάχτη, σαν τίποτα να μην μαρτυρά την προηγούμενη ύπαρξή της, κατακάθεται στις πτυχές της ψυχής και που και που εμφανίζεται από τα κατακάθια σου και θυμίζει απλά την παρουσία της…

Ηρεμία. Μόνο οι δείκτες των ρολογιών ακούγονται, προσπαθώντας να σπάσουν τον ήχο της σιωπής, μετρώντας τον χρόνο που περνάει τόσο σιγανά και τόσο γρήγορα συνάμα. Κάθε δευτερόλεπτο, ίσως μια νέα εποχή, ίσως μια νέα ευκαιρία, ίσως μια νέα επιλογή, ίσως… Σε αυτή την σιγαλιά, μόνο οι σκέψεις καταφέρνουν να κάνουν τόσο θόρυβο. Βαρύγδουπα βήματα, ξεραμένα απομεινάρια από πατημασιές, αδιάβατα μονοπάτια, λαβύρινθοι που δεν εξερευνήθηκαν ποτέ.

Άλλο ένα βράδυ μοναξιάς και περισυλλογής, αγκαλιά με τις σκέψεις. Ζυγιάζω τις τύψεις και τις ενοχές, αναζητώ την τραμπάλα με τα θέλω και τα πρέπει, παίζω κρυφτό με εμένα. Ψάχνω να με βρω στα σκοτεινά σοκάκια της ψυχής μου, ανάβοντας το κερί της ελπίδας, αφουγκράζοντας τις πιο βαθιές σιωπές μου. Βουτάω στο ποτάμι να με παρασύρει το ρεύμα. Κινούμενη άμμος το μυαλό, βουλιάζω αργά και σταθερά. Αν κινηθώ με απότομη κίνηση θα με παρασύρει η δίνη. Κοιτάω δίπλα μου. Κανείς. Κοιτάω μέσα μου. Το χάος. Λασπόνερα, βάλτοι, απογοήτευση, θλίψη. Κανείς δεν μπορεί να με σώσει, μόνο εγώ.

Σε βλέπω να με κοιτάς. «Και τώρα οι δύο μας!» μου λες με υφάκι. «Δεν ξέρω αν θέλω να σε ακούσω το βράδυ αυτό!» απαντώ. Ανάβεις το τσιγάρο προκλητικά και περιφρονητικά συνάμα. «Η αλήθεια πονάει, ξεβολεύει. Ξέρεις και δεν παραδέχεσαι, αρνείσαι να αντιμετωπίσεις, φοβάσαι. Το γνώριμο επιλέγεις, γιατί αυτό έχεις συνηθίσει. Την μιζέρια, την αυτοκαταστροφή. Αντέχεις τα πάντα, έκτος τον εαυτό σου. Αντέχεις τα πάντα, εκτός από την ευτυχία σου. Οκ! Φταίνε! Και; Αντί να τους συγχωρήσεις και να μην βασανίζεσαι, κάθεσαι και βουλιάζεις και μιζεριάζεις. Απλά είναι τα πράγματα μωρό μου! Γουστάρεις κάτι; Τράβα διεκδίκησε το! Γουστάρεις την ζωή; Ζήσε την! Η ζωή γουστάρει τους τολμηρούς! Δυσκολίες θα υπάρχουν πάντα! Βρες λύσεις και προχώρα και αν δεν βρεις λύσεις πάλι προχώρα. Η στασιμότητα δεν ευνόησε κανέναν. Ένα βήμα την φορά ή πολλά μαζί. Έχεις εσένα, έχεις εμένα, έχεις εμάς! Αγάπα, ζήσε, τόλμα! Τόσο απλά!».

Ο χειρότερος και ο καλύτερος κριτής… ο εαυτός. Άνιση μάχη. Δεν υπάρχουν ούτε νικητές ούτε χαμένοι! «Αντέχω ακόμα μάτια μου, αντέχω. Μόνο σε σένα ελπίζω μάτια μου, μόνο εσένα έχω…» ακούγεται στο βάθος ο Παπακωνσταντίνου. Συνεχίζω να σε κοιτώ. Δεν νομίζω ότι ακούω πια. Τουλάχιστον όχι για σήμερα…

Από Stella

 

Κατηγορίες: -STELLA-ΓΥΝΑΙΚΑ

gynaikaeimai

Γυναίκα...Σύζυγος, εργαζόμενη, μητέρα, νοικοκυρά, ερωμένη... 1000 ρόλοι να χωρέσουν ασφυκτικά σε ένα έρμο 24ώρο! Είμαστε η Σοφία, η Χρύσα και η Κική! Μαζί θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, θα προβληματιστούμε, θα συζητήσουμε με & για όλα όσα απασχολούν τη σημερινή γυναίκα! Ελάτε στην παρέα μας!

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: