Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Τα δεδομένα μας…

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας, με τους οποίους διατηρούμε φιλικές, ερωτικές ή συγγενικές σχέσεις και τους οποίους τους θεωρούμε τόσο δεδομένους! Είναι αυτοί που ξέρουμε καλά πως θα σταθούν στο πλάι μας ότι κι αν χρειαστούμε, αυτοί που θα τρέξουν πρώτοι σε όποια ανάγκη μας, αυτοί που τους μιλάμε τόσο καθαρά κι ειλικρινά, σαν να μιλάμε στον εαυτό μας, χωρίς να φοβόμαστε ότι θα μας παρεξηγήσουν. Μπορεί να είναι η μαμά, ο σύντροφος ή η κολλητή μας… Είναι αυτοί που γνωρίζουμε πως θα είναι πάντα στο πλευρό μας, που θα στηρίξουν τις επιλογές μας, θα μας συμβουλεύσουν σε κάθε προβληματισμό μας και θα αγκαλιάσουν ακόμη και τα λάθη μας. Οι άνθρωποι αυτοί είναι τόσο δεδομένοι στο μυαλό μας, που από ένα σημείο και μετά, ξεχνάμε πως στη ζωή ΟΛΑ μπορούν να ανατραπούν! Ακόμη κι αυτοί που θεωρούμε δεδομένους, μπορεί κάποια στιγμή να μας αφήσουν το χέρι…

Η μεγάλη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσουμε, όταν έχουμε γύρω μας τέτοιους ανθρώπους, είναι να πάψουμε να τους δείχνουμε πόσο τους αγαπάμε και πόσο σημαντικοί είναι για μας. Θεωρούμε τόσο δεδομένο ότι θα είναι πάντα δίπλα μας, ώστε παύουμε να τους προσέχουμε όσο πρέπει. Νιώθουμε τόσο άνετα μαζί τους, που πολλές φορές ξεσπάμε πάνω τους τα νεύρα, τα άγχη και τις στεναχώριες μας, θαρρείς κι απέναντί μας έχουμε έναν άθραυστο τοίχο κι όχι έναν άνθρωπο με καρδιά και συναισθήματα.

Οι άνθρωποι που πραγματικά μας αγαπάνε, παρόλο που μπορεί κάποιες φορές να τους πονάμε με τον τρόπο μας, δεν φεύγουν… Μένουν εκεί και υπομένουν, κατανοούν, δέχονται κι ανέχονται… Νιώθουν πως τους θεωρείς δεδομένους κι αυτό τους πληγώνει, σ’ αγαπάνε όμως κι ίσως να μην παρεξηγούν το ότι κάποιες φορές γίνεσαι αγενής, αδιάφορος, επίμονος, απαιτητικός ή σκληρός μαζί τους… και συνεχίζουν να σου κρατάνε το χέρι… Μέχρι πότε; Εξαρτάται… Σίγουρα για περισσότερο απ’ όσο αξίζεις! 

Έρχεται όμως κάποια στιγμή που τα όριά τους τερματίζουν… οι κόκκινες γραμμές που από καιρό έχεις περάσει, αρχίζουν να αναβοσβήνουν στο κεφάλι τους… οι αντοχές ν’ ανέχονται και να ξεχνάνε σπάνε… τα «δεν πειράζει» τελειώνουν… Και τότε είναι που σου αφήνουν το χέρι… και συνήθως αυτό είναι για πάντα…

Και τότε που μένεις μόνος, είναι που αντιλαμβάνεσαι τι έκανες, πόσο έφταιξες και πόσο άδικος ήσουν. Είναι τότε που καταλαβαίνεις ότι και τα δεδομένα ανατρέπονται. Είναι τότε που συνειδητοποιείς, ότι κανείς δεν μπορεί να αγαπάει ανιδιοτελώς και άνευ όρων ή που ακόμη κι αν σ’ αγαπάει μ’ αυτό τον τρόπο, δεν αντέχει να γίνεται ο σάκος του μποξ ή η καβάντζα σου, κι έτσι αποφασίζει πως όσο κι αν σ’ αγαπάει, του κάνει κακό να μένει στο πλάι σου!

Συνηθίζω να λέω «Αυτούς που σ’ αγαπάνε, να τους αγαπάς λίγο παραπάνω». Τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε δίπλα μας, να μας αγαπάνε και να μας προσέχουν, αλλά το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς σ’ αυτούς για να μπορούμε να κρατιόμαστε χέρι – χέρι για πάντα! Γιατί, κανείς δεν είναι δεδομένος… 

 

Συντάχθηκε από Κική

Kατηγορίες

MORE

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: