Μετάβαση στο περιεχόμενο
Advertisements

Πόσες… γόβες χωράνε σ’ ένα γραφείο;

Ανέκαθεν πίστευα πως το να δουλεύεις με άντρες είναι πιο εύκολο και πιο ευχάριστο. Οι άντρες είναι συνήθως πιο ευγενικοί κι όχι τόσο ανταγωνιστικοί (με τις γυναίκες τουλάχιστον) και στραβά κουτσά έναν ψιλο-ιπποτισμό τον έχουν. Αλλά να που τα έφερε έτσι η ζωή και βρέθηκα σ’ ένα γραφείο γεμάτο γυναίκες!

Πιθανότατα, όλες ξεκινήσαμε λίγο επιφυλακτικά στην αρχή, αλλά καθώς περνάει ο καιρός, θες δεν θες κάποια στιγμή αρχίζεις να ανοίγεσαι. Φίλη μπορεί να μην γίνεις με όλες, αλλά ακόμη κι αν ξεκινώντας, ορκίστηκες να κρατάς αποστάσεις, φτάνει η στιγμή που αποκτάτε τους δικούς σας κώδικες επικοινωνίας. Στην τελική, με πόσες φίλες της «έξω» ζωής, περνάς 8 ώρες κάθε μέρας δίπλα δίπλα για χρόνια ολόκληρα;

Η ζωή στο γραφείο, είναι κάτι σαν το σχολείο, όπου τελείως διαφορετικά παιδιά, «υποχρεώνονται» να περνούν μαζί ένα μεγάλο μέρος της μέρας. Μόνο που στο γραφείο, η συνύπαρξη είναι πιο πολύπλοκη, μιας και λόγω ηλικίας, καλούνται ολοκληρωμένες πια προσωπικότητες και χαρακτήρες να «ζυμωθούν» μαζί. Άνθρωποι με διαφορετικές εμπειρίες και προβλήματα (κατά συνέπεια και ανοχές), καλούνται να συνεργαστούν απ’ το πουθενά.

Με τον καιρό, μαθαίνεις σιγά σιγά τον άλλον… τις συνήθειες, τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες του κι ενώ στην αρχή ίσως απλά τα ανέχεσαι, με τον καιρό τα κατανοείς και δεν σε απασχολούν ιδιαίτερα. Σαν να μαθαίνεις να τα συμπαθείς κατά κάποιο τρόπο.

Στα χρόνια που πέρασαν, όλες είδαμε η μία την άλλη να κλαίει με λυγμούς, να γελάει μέχρι δακρύων ή να νευριάζει στα πρόθυρα εγκεφαλικού! Ανταλλάξαμε παυσίπονα, μυστικά ομορφιάς, σερβιέτες, φορτιστές, τηλέφωνα γυναικολόγων και συνταγές μαγειρικής. «Θάψαμε» άντρες, φίλους και γνωστούς. Μοιραστήκαμε προβληματισμούς για τα παιδιά και τις πεθερές μας. Ήρθαν στιγμές, που φτάσαμε στα όρια μαλλιοτραβήγματος κι ίσως κάποιες φορές και να μαλώσαμε. Αργά ή γρήγορα όμως, η καθημερινή τριβή επανέφερε την κανονικότητα και την αρμονία.

Μπορεί η δουλειά να μην είναι ολόκληρη η ζωή σου, είναι όμως ευλογία να βλέπεις ανθρώπους που αν και μπορεί να μη είναι κολλητοί σου, σε συμπαθούν και να σ’ ανέχονται ακόμη και στις άσχημες μέρες σου. Είναι ευλογία οι πρώτες καλημέρες της μέρας σου να είναι αληθινές! Και μπορεί σήμερα να θυμάμαι με χαμόγελο τους πρώην συναδέλφους μου και να εύχομαι να είναι καλά και ο Χρήστος και ο Αργύρης κι όλοι οι άντρες – πρώην – συνάδελφοι που είχα, αλλά είμαι σίγουρη πως το ίδιο ακριβώς θα νιώθω και για «τα κορίτσια» σε περίπτωση που κάποια στιγμή χαθούμε! Γιατί εμείς δεν είμαστε Συνάδελφοι από την κόλαση! κι ελπίζω να μην γίνουμε ποτέ!

 

Συντάχθηκε από Κική

Kατηγορίες

ΣΧΕΣΕΙΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: